पर्खाइमा

उनको पर्खाइमा साँच्चै कती रात बिते,
कती ॠतु गए, कती फुल फुले,
तर आँउछु भनेर नआउने निस्ठुरी,
फुलमा भमरा भुले झै बिदेशमै भुले।।

उनको नाममा साँच्चै कती चिठ्ठी कोरेँ,
कती सन्देश पठाएँ, कती पल्ट बोलएँ,
तर कोर्छु भनी पत्र नकोर्ने निस्ठुरी,
आज मलाई बिर्सेंर खोइ कहाँ हराए।।।

उनको कामनामा साँच्चै कती आँशु झरे,
कती सिरनी भिजे, कती रसाए आँखाहरु,
तर सपनिमा आउने बाचा गरी नआउने निस्ठुरी,
भुलि सकेछौ त ति पुराना पिरतिका भाकाहरु।।।।

।।।

कसैको बन्छु भनेर कहाँ हुदो रैछ र..।
यो त सब भाग्यको कुरा पो रैछ नि..।।
कसैलाई आफ्नो बनाउन आफु कसैको हुने हो र..।।।
माया जोखिने तराजु त होइन, निश्चय नै साईनो हो..।।।।

खुशी बाडे बढ्दै जन्छ, दु:ख बाडे मेटिन्छ..।
साँचो मनले खोज्यो भने हरेक साथी भेटिन्छ।..।
खुशी बाडी हसो किन्ने, कहाँको यो चलन हो..।।।
यो त ब्यपारीको एऊटा बोली पो भयो त..।।।।

अरुलाई खुशी रखे, पक्कै आफु खुशी हुन्छ..।
जिन्दगीलाई दोष होइन, माया गर्दै अघी बढ..।।
हाँस्दै जाऊ रम्दै जाऊ, जिन्दजिलाई सजाऊदै जाऊ..।।।
राम्रो कुरा सिक्दै जाऊ, आफ्नो हस्त रेखा पढ..।।।।

देश उभो लाग्ने कहिले?

मुलुक लाई नङ्ग्याएर आफ्नो छाला ढकाउने,
अरुको चुला निभाएर आफ्नो भात पकाउने,
बिदेशीको रिसले दाजु-भाईको रगत बगाउने,
नेपाल आमाको छाती बेचेर सत्रु फकाउने,

यस्तो नेता भएपछी, देश उभो लाग्ने कहिले?

तेल नपाको निउमा शहर भरी आगो लगाउने,
जागिर नपको निउमा आफ्नै घरको झ्याल फुटाउने,
नेपाल बन्द गरेर अरुको निजी सम्पत्ति जलाउने,
बिदेशी-पर्यटक हरुलाई हप्काइ-दप्काइ भगाउने,

यस्तो जनता भएपछी, देश उभो लाग्ने कहिले?

चामल भन्दा ढुङ्गा बढी मिसएर बेच्ने,
तेल भन्दा मट्टितेल बढी मिसएर बेच्ने,
सरकारी कर्मचारीलाई नपच्ने गरी धुस खुवाउने,
सोझा-साझा जनतालाई भने धुरु-धुरु रुवाउने,

यस्तो ब्यापारी भएपछी, देश उभो लाग्ने कहिले?

यो तिहार नि यस्तै भो दिदी....

आज फेरी केही अभाब झैँ लागेको छ,
तिमी बिनाको यो तिहारको साँझ,
न त दीप छ न त रङ्ग नै,
झिलिमिली यो परदेश शहरको माँझ,

समय चक्र आफ्नो तालमा छ,
आफ्नै तालमा छन यि शहरहरु पनि,
सयपत्री फुल फुल्न छोडेका छन आँगनमा,
छन टाढिएका सँगै मेरा रहरहरु पनि,

रोक्न खोजेको थिए यि आँखाका आशु,
तर रोकिएको छ ढुक्ढुकी तिमी बिना,
सप्तसङी टिकामा भुल्ने रहरहरु फेरी,
रहरैमा बितेका छन तिमी बिना,

यो तिहार नि यस्तै भो दिदी,
साथ दिए भाग्यले, अर्को साल भेटौँला,
मक्खमली र सयपत्रीको माला लगाई,
मनको धोको फेरी एकैसाथ मेटौँला,

यसपली को दसैं मेरो....

आज फेरी बोतल खोली,
बसेँ एउटा कुनामा एक्लै।
सबैको दसैं होला एकैनासको,
तर मेरो दसैं अली अली बेग्लै।

छन सबै आफ्नो मान्छे, अनी आफन्त पनि,
परिवार पनि छन, माया गर्ने मान्छे पनि।
पर्खेर पो बसेकी होलिन आमा मलाई,
दसैंमा त छोरा पक्कै घर आउछ कि भनी।

एउटा बोतल सकियो अर्को खोलियो,
छोडिएको बिडी पनि फेरी तनियो।
रोटी पिङ र लिङे पिङ रहरैमा बिते,
आँफै च्याँखे थापी आँफै कौडी हानियो।

यसपली को दसैं मेरो यसरी नै बित्यो,
मत्तिएर भुईमा लड्दा अधेरोले जित्यो।
बोतल माथि बोतल थपेँ, खुशी थपिएन,
बिछोडको समय मेरो अझै सकिएन...............अझै सकिएन।

सुन्‍यता

बिछोडलाइ जिताउनुमा तिम्रो पनि हात होला,
पराइ भनी लत्‍याइदिने यो समाजमा चलन चल्‍यो,
हासुन जेल साथ दिइ सुन्‍यतामा छोडी जादा,
मदिराको साथसँगै सारा जिवन त्‍यसै ढल्‍यो,

आज भन्दा भोली अझै, जिन्दगी यो मोडिदैछ।
मार्ग शायद अलग हुँदै सुन्यतामा दौडिदैछ।
जीवनको मिठो यो पल, गुनासो मै पोखाउछौ किन।
ईशाराले बोलएको भए, आउथेँ बरु आँफै लिन।

बिछोडलाई जिताउनुमा तिम्रो पनि हाथ होला।
किनारा बनी बसेथेँ म, तिमी गयौ खोलै खोला।

जीवन यात्रा

पाटीको छ बास,
माथि निलो आकाश,
माग्छ भोको पेटले,
सानो एउटा गाँस,

एक्लिएको जीवनमा,
खोजेथेँ एउटा साथी,
तल झर्न खोज्दा..
पुगियो धेरै माथि,

लामो छ दारी,
चाउरिएको गाला,
दाउराको चितामा,
चढाईएको छ माला,

दन्किएको पलङमा,
निदाउन पो पुगेछु,
आगोको राप पत्तै भएन,
खरानी पो भई सकेछु